FANDOM


Użytkownik Raiden24 pracuje nad rozbudową tego artykułu.
Prosimy o niedokonywanie większych zmian do czasu nieokreślonego.
MW2icontr MW3tr
„Najpotężniejsze narody na świecie nie są potrzebne by wywołać następny globalny konflikt, a jedynie wola pojedynczego człowieka.”
— Władimir Makarow

III Wojna Światowa – fikcyjny konflikt zbrojny w świecie Call of Duty pomiędzy siłami Ultranacjanalistów, a państwami NATO trwający w 2016 roku i obejmujący całą Europę, częściowo Afrykę, Indie i całe wschodnie wybrzeże USA. Za początek konfliktu uznaje się inwazję rosyjskich wojsk na Stany Zjednoczone w odpowiedzi na masakrę na lotnisku Zachajewa. Mimo iż wojska amerykańskie były zaskoczone atakiem, zdołały utrzymać kluczowe pozycje. Początkowa inwazja jest głównym trzonem fabuły w Call of Duty: Modern Warfare 2 podczas gdy wydarzenia w Call of Duty: Modern Warfare 3 obracają się wokół rosyjskiej agresji na Europę Zachodnią.

Historia Edytuj

Geneza Edytuj

Po wygraniu drugiej wojny domowej w Rosji, ultranacjonaliści doszli do władzy a nowym prezydentem Rosji Borys Worszewski. Nowy, ultranacjonalistyczny, reżim któremu rozkazy wydawał przywódca Wewnętrznego Kręgu, Władimir Makarow, przybrał wrogą politykę wobec Stanów Zjednoczonych. W rezultacie, prezydent Worszewski i inni członkowie partii rządzącej Rosją, odsunęli Makarowa od partii dążąc do poprawy stosunków z USA. Oburzony utratą stanowiska w partii ultranacjonalistycznej, poprzysiągł zabić Worszewskiego. Jedną z głównych operacji podczas tego okresu było odzyskanie modułu amerykańskiego modułu ACS znajdującego się w bazie Ultranacjonalistów w Kazachstanie.

Masakra na lotnisku im. Imrana Zachajewa w Moskwie Edytuj

„Amerykanin myślał że nas oszuka. Kiedy odkryją ciało, cała Rosja będzie domagać się wojny”
— Władimir Makarow
Wszystko się zaczęło, gdy agent CIA Joseph Allen wysłany przez gen. Sheperda miał za zadanie śledzić postępowania Władimira Makarowa. Szybko zdobył jego zaufanie. Allen brał udział w Rzezi na Lotnisku im. Imrana Zachajewa w Moskwie dokonanym przez Makarowa i jego ludzi. Gdy jego drużyna ewakuowała się z lotniska, Makarow po wcześniejszym odkryciu tożsamości Allena, zastrzelił go. Siłom specjalnym FSB nie udało się uratować Allena, jednak odkryli jego narodowość. Rosyjski rząd, biorąc pod uwagę, że do ataku użyto broni amerykańskiej, terroryści posługiwali się językiem angielskim i znaleziono ciało funkcjonariusza CIA, nie mieli żadnych wątpliwości że winę ponieśli Amerykanie. Prezydent Borys Worszewski oznajmił, że winowajcy poniosą odpowiedzialność.

Przechwycenie Alejandro Rojasa Edytuj

„On jest naszą przepustką do Makarowa”
— Shepherd o Rojasie
Zespół Task Force 141 odkrył, że wszelkie uzbrojenie które terroryści użyli do ataku, pochodziło od handlarza bronią znanego jako Alejandro Rojas. Kapitan MacTavish wraz z drużyną ruszyli do Rio De Janeiro gdzie miał obecnie przebywać Rojas. Tam schwytali jego asystenta. TF 141 po pościgu w faveli, ostatecznie dorwali Rojasa i go przesłuchali. Nie mogli być transportowani z powodu rosyjskiej inwazji na Amerykę (Brazylia zakazała USA dostępu do swojej przestrzeni powietrznej). Żołnierze z pomocą Nikołaja uciekli brazylijskiej milicji i zostali ewakuowani z miasta.

Inwazja na WirginięEdytuj

„Wszystkie stacje, uwaga - straciliśmy połączenie z satelitami. Systemy wykrywania SOSUS i Pave Paws są niedostępne”
— Sztab NORAD po zorientowaniu się, że moduł ACS został zhakowany
Po rzekomym "amerykańskim ataku terrorystycznym" na międzynarodowym lotnisku im. Imrana Zachajewa, Rosja rozpoczęła zmasowany atak na wschodnie wybrzeże Ameryki Północnej co jednocześnie zapoczątkowało konflikt Ameryki z Rosją. Rosyjskie lotnictwo zdołało przedostać się do USA unikając wykrycia ze względu na udane zhakowanie modułu ACS bowiem okazało się, że dane z modułu, który mimo iż został wykradziony z Kazachstanu, były już wcześniej skopiowane. Przez to, rosyjskie siły były w stanie zhakować system NORAD w celu nadania iluzji ataku od zachodniej strony Ameryki jednocześnie kamuflując rzeczywisty atak od strony wschodu. Niespodziewana inwazja Rosjan na Stany Zjednoczone została uznana przez amerykański rząd za akt wojny a więc w odpowiedzi, USA oficjalnie wypowiedziało wojnę Rosji. Zasięg walk objął również w nieznacznym stopniu Quebec w Kanadzie.

Początkowo, większość sił zbrojnych Ameryki, w tym Marines i US Army Rangers rozrzucono po całym wschodnim wybrzeżu ze względu na sporą ilość spadochroniarzy zrzuconych przez rosyjskie samoloty. 1. batalion 75. pułku Rangersów ruszył na ratunek HVI o kryptonimie Raptor, w Północnej Wirginii. Oddział natrafił na silny opór ze strony nieprzyjaciela w postaci pojazdów BTR-80, Mi-28 i wielu rosyjskich żołnierzy. Mimo wszystko, Rangersi zdołali wydostać Raptora oraz zadać ciężkie straty rosyjskim napastnikom jednocześnie przeciwdziałając ich dalszym postępom.

Głównymi celami rosyjskich sił zbrojnych były szczególnie ważne miasta na wschodnim wybrzeżu, poczynając od Jacksonville na Florydzie a kończąc na Nowym Jorku. Ofiarami rosyjskiej agresji padły również kwatera główna CIA w Langley, Wirginia, Camp David i Pentagon. Najważniejszym celem Rosjan była stolica USA, Waszyngton, gdzie wiele amerykańskich sił powstrzymało każdy postęp wroga.

Jako zapłatę za masakrę na lotnisku Rosjanie wyładowali swój gniew na ludności cywilnej. Ofiarami ich ataków padły dzielnice mieszkaniowe gdzie wiele domów cywilnych zostało przez nich rozstrzelanych. W jednym z raportów można się dowiedzieć, że Rosjanie mieli zamiar uśmiercić co najmniej 1000 amerykańskich cywilów odpłacając się za każdego zabitego rosyjskiego w Moskwie.

Pomimo inwazji, ani Stany Zjednoczone ani Rosja nie zdecydowały się na wykorzystanie broni jądrowej. Rangersi, po ekstrakcji Raptora, pędzili wgłąb Północnej Wirginii do Waszyngtonu. Ciężkie walki toczyły się w miejscowości Arkadia gdzie Rangersi z pomocą Strykera kryptonim: Honey Badger, zdobyli cenny czas dla ewakuacji pozostałych cywilów.

Pułk miał również za zadanie wydobyć z domu przy Brookmere Road kolejną ważną osobę. HVI został jednak znaleziony martwy po przybyciu najwyraźniej zabity przez ultranacjonalistów. Po zbadaniu kryjówki, nie znaleziono śladów walk. Stwierdzono, że jeden z domniemanych ochroniarzy HVI ma na klatce piersiowej rosyjskie tatuaże więzienne.

Kontratak 6. floty Edytuj

„Czeka was jeszcze sporo walki MacTavish. Cieszę się że udało wam się wyrwać z Ameryki Południowej. Dołączycie do prowadzącej kontratak 6 floty”
— Generał Shepherd podczas rozmowy z TF 141 przed kontratakiem na Pacyfiku
Po udanej ewakuacji z Ameryki Południowej, TF 141 uzyskało informacje przetrzymywanym w Gułagu więźniu 627 szczególnie znienawidzonym przez Makarowa. Oddział nawiązał kontakt z US Navy SEALs. Pierwszą fazą operacji było przejęcie z rąk Rosjan platform wiertniczych i uratowanie znajdujących się na nich zakładników. Faza druga operacji polegała na szturmie na sam Gułag. Po przedostaniu się do więźnia, ku zaskoczeniu MacTavisha, okazuje się nim John Price. Następnie oddział ewakuował się z Gułagu którego już ostrzeliwało US Navy.

Bitwa o WaszyngtonEdytuj

„Muszę odpocząć stary, zbyt wiele się tam dzieje na górze”
— Żołnierz US Army Rangers opisujący bitwę
Rosjanie zdołali przejąć kontrolę nad większością wschodniego wybrzeża USA, za wyjątkiem Waszyngtonu. Głównym priorytetem sił amerykańskich w stolicy była ewakuacja jak największej liczby cywilów i rannych żołnierzy, a następnie przegrupowanie się w celu podjęcia się próby odzyskania miasta. Niestety, rosyjskie siły opancerzone i wyrzutnie SAM znacząco opóźniały ewakuację a więc eliminacja tych zagrożeń była kluczowym zadaniem.

Sierżant Foley wraz ze swoim oddziałem wkroczyli do Departamentu Handlu w celu przedostania się do tzw. "bocianiego gniazda" skąd mogli zapewniać osłonę dla miejsca ewakuacji przy Pomniku Waszyngtona. Szeregowy James Ramirez za pomocą Barrett .50cal rozprawił się z Rosjanami uzbrojonymi w Javeliny.

Po tym, oddział sam uzbroił się w Javeliny w celu zniszczenia rosyjskich Hindów i BTR-ów. Gdy już cywile i ranni żołnierze mogli być bezpiecznie ewakuowani, Rangersi rozpoczęli ofensywę. Oddział Foleya został odebrany na dachu budynku przez śmigłowce UH-60 Black Hawk i udali się w stronę pomnika II wojny światowej gdzie rozdarli na strzępy obronę Rosjan. W trakcie trwania kontrofensywy, Black Hawk, w którym przebywali Foley, Dunn i Ramirez, został zestrzelony przez wyrzutnie SAM znajdujące się na szczycie Departamentu Handlu. Rangersi rozbili się na południowym zachodzie od Białego Domu, otoczeni przez rosyjskie siły lądowe.

Podczas gdy trwały walki o Waszyngton, Task Force 141 przeprowadziło atak na rosyjską bazę z zamiarem zniszczenia atomowej łodzi podwodnej. Jednak kapitan John Price po dostaniu się do wnętrza łodzi, przejął nad nią dowodzenie i wystrzelił pocisk jądrowy. Price zamierzał zdetonować go na orbicie w celu wytworzenia EMP na całym wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych w celu wyłączenia wszelkich urządzeń (w tym pojazdów wojskowych).

Po katastrofie Black Hawka, otoczeni Rangersi za wszelką cenę bronili swojej pozycji w tym ranni sierżant Foley, kapral Dunn i szeregowy Ramirez. W międzyczasie, na orbicie, astronauta, Sat1, stacjonujący na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, obserwował szybko poruszający się obiekt w oddali. Zaraz potem rakieta eksploduje powodując wybuch impulsu elektromagnetycznego jednocześnie niszcząc całą stację i zabijając Sat1.

Mimo iż sytuacja żołnierzy wydawała się beznadziejna, wyładowanie impulsu objęło całe wschodnie wybrzeże USA co spowodowało wyłączenie wszelkiej elektroniki zarówno po stronie Rosjan jak i Amerykanów. Rosjanie zaczęli tracić inicjatywę w Ameryce.

Wracając do wydarzeń z miejsca katastrofy śmigłowca, gdzie w wyniku wybuchu EMP wszelkie pojazdy lotnicze Rosjan zaczęły spadać bezwładnie na ziemię, oddział Foleya zdołał skryć się przed chaosem. Gdy sytuacja się poprawiła, żołnierze ruszyli dalej. Chwilę później, napotkali posłańca o imieniu Vaughan który ich poinformował że pułkownik Marshall zbiera siły przy Whiskey Hotel z zamiarem odbicia Białego Domu.

Pułk pod dowództwem Foleya zdecydował się wesprzeć pozostałe siły amerykańskie aby odzyskać Biały Dom. W trakcie walk wewnątrz budowli, dało się słyszeć transmisję wedle której Biały Dom został zdobyty przez Rosjan w skutek czego amerykańskie lotnictwo zamierzało przeprowadzić nalot dywanowy na miasto. Drużyna w desperackim pośpiechu zdołała przedrzeć się na dach Białego Domu i zasygnalizować flarami że budowla została odzyskana.

Zwycięska bitwa pod Waszyngtonem DC stała się punktem zwrotnym wojny. W tym momencie, wojska amerykańskie zaczęły wypierać Rosjan ze swojego terytorium. Większość miast na południowym wschodzie została odzyskana lecz miasta w północno-wschodniej części USA, w tym Nowy Jork, nadal znajdowały się pod kontrolą Rosjan.

Polowanie na Makarowa i zdrada Shepherda Edytuj

„Ghost zgłoś się, tu Price! Na złomowisku zostaliśmy zaatakowani przez ludzi Shepherda! Soap, chroń lewą flankę! Nie ufajcie Shepherdowi! Powtarzam, nie ufajcie Shepherdowi! Soap, padnij!”
— Kapitan Price próbujący zawiadomić Ghosta o zdradzie Shepherda

Po bitwie pod Waszyngtonem DC, generał Shepherd wysłał TF 141 do ostatnich miejsc schronienia Makarowa i jego ludzi. Wysłano dwie drużyny, jedną do kryjówki znajdującej się na granicy gruzińsko-rosyjskiej, dowodzoną przez porucznika Ghosta oraz sierżanta Roacha. Pozostali członkowie to Archer, Toad, Ozone, Scarecrow oraz czterech innych agentów. Drugą wysłano na znajdujące się w Afganistanie złomowisko samolotów w skład której wchodzili John "Soap" MacTavish oraz John Price wraz z towarzyszącym im Rook'iem. Kryjówka na granicy gruzińsko-rosyjskiej okazała się kopalnią informacji na temat masakry na lotnisku. Zespół okopał się i bronił swojej pozycji aż do zakończenia transferu MPD na komputerze Makarowa. Ghost i Roach uciekli z MPD przed kontratakującymi ultranacjonalistami do miejsca ewakuacji gdzie już czekał na nich Shepherd. Po otrzymaniu MPD, generał zabił obydwu żołnierzy a następnie podpalił zwłoki aby zatrzeć ślady. Scarecrow i Ozone zginęli wcześniej podobnie jak czterej inni agenci którzy ponieśli śmierć jeszcze przed rozpoczęciem ataku. Toad i Archer zaginęli w akcji i prawdopodobnie zostali wyeliminowani przez Kompanię Cieni.

W międzyczasie, Soap, Price ewakuowali się ze złomowiska gdzie toczyła się walka między Kompanią Cieni a Wewnętrznym Kręgiem. W trakcie ucieczki jeepem, śmierć poniósł Rook.

Inwazja na Alaskę Edytuj

Gwardia Narodowa Stanów Zjednoczonych razem z Brytyjczykami stacjonowali na Alasce gdzie odbywało się szkolenie. Trening został przerwany gdy dowództwo poinformowało ich o rosyjskiej inwazji. Żołnierze Gwardii musieli dotrzeć do miejsca spotkania z brytyjskim oddziałem SFSG w jednym ze zdobytych miast w Alasce. Oddział SFSG po przegrupowaniu się z drużyną Alpha, z ich pomocą zabezpieczyli tartak i oczyścili teren. Siły brytyjskie wysłały ponownie oddział SFSG w celu zbadania magazynu w którym Rosjanie mieliby przechowywać broń. Przez całą operację, żołnierze byli wspierani przez pilota o kryptonimie Watcher. Po zabezpieczeniu magazynu, Gwardia Narodowa otrzymały zadanie odbicia z rąk Rosjan rurociągu naftowego w celu uniemożliwienia wrogowi przejęcia lub zniszczenia zasobów. Ostatecznie Rosjanie wycofali swoje wojska z Alaski, zdołali jednak zabezpieczyć ważniejsze surowce.

Polowanie na Shepherda Edytuj

Po zdobyciu namiarów na miejsce pobytu generała-zdrajcy, Price i Soap przeniknęli do kwatery głównej Shepherda znajdującej się w Hotelu Bravo w Afganistanie. Po przebiciu się przez obronę bazy, żołnierze ruszyli pontonem w pościg za Shepherdem. Price zestrzelił śmigłowiec Shepherda jednak sam wraz ze Soapem spadli w dół wodospadu. Po odzyskaniu przytomności, Soap ruszył za generałem z zamiarem zabicia go. Ten jednak zdołał powstrzymać atak Soapa przy okazji raniąc go nożem w klatkę piersiową. Zaraz potem doszło do pojedynku między Price'm a Shepherdem. Ostatecznie, żołnierze zabili zdradzieckiego generała a po obydwu przyleciał Nikołaj których zabrał do kryjówki Lojalistów w Indiach. Tam również poznali przyjaciela Nikołaja, Jurija. Wkrótce potem zaatakował ich Specnaz z rozkazu Makarowa, żołnierze zdołali się jednak wydostać. Podjęli kontynuację swojej misji polowania na Makarowa.

Bitwa pod Nevadą Edytuj

Po porażce pod Alaską, rosyjskie wojska wdarły się wgłąb terytorium USA których głównym celem w Nevadzie było zdobycie Zapory Hoovera po czym przerzucenie tysięcy żołnierzy do Arizony i dalej. Pierwsze starcie miało miejsce w miasteczku Nevady które znalazło się pod silnym atakiem Rosjan. Żołnierze Gwardii Narodowej ponieśli spore straty udało im się jednak wyprzeć siły rosyjskie z powrotem do punktu kontrolnego na przełęczy doliny w pobliżu Zapory Hoovera. Rosyjska agresja została skupiona wyłącznie już na Zaporze Hoovera gdzie wysłali swoje siły opancerzone. Ostatecznie Gwardii udało się powstrzymać nieprzyjacielski atak.

Ostatnim etapem bitwy było zabezpieczenie Zapory. Rosjanie mieli zamiar zdetonować ładunki wybuchowe podłożone na generatorach czego skutkiem byłaby utrata mocy w Arizonie i Nevadzie co by znacznie osłabiło ich obronę. Pomimo ciężkiego trudu spowodowanego oporem Rosjan, siły SFSG zdołały dostać się do ładunku wybuchowego w Nevadzie i go rozbroić. Niestety próba rozbrojenia bomby w Arizonie nie powiodła się bowiem bomba zdążyła wybuchnąć pozbawiając Arizony wszelkiej mocy.

Mimo to, Gwardia Narodowa zdołała utrzymać swoją pozycję i zahamować rosyjską agresję w Nevadzie. Rosjanie zostali odparci czyniąc bitwę pod Nevadą amerykańskim zwycięstwem.

Podsumowanie po bitwie pod Waszyngtonem Edytuj

Międzynarodowa reakcja na sytuację Ameryki była różna. W trakcie inwazji Rosjan na północno-wschodnią Wirginię, rząd brazylijski odmówił USA dostępu do ich przestrzeni powietrznej. Nie jest dokładnie znane, jak zareagowali europejscy sojusznicy Stanów Zjednoczonych do czasu agresji rosyjskiej na Europę.

Z czasem okazało się jasne iż głównym inicjatorem był nikt inny jak generał Shepherd.

Baltimore Edytuj

W Baltimore, w stanie Maryland, Amerykanie mają za zadanie zdobyć tamtejsze lotnisko przejęte przez rosyjską armię. W przedsięwzięciu biorą udział też brytyjskie siły specjalne. Wróg prawie uciekł stamtąd samolotem, ale na szczęście ten zostaje zniszczony.

Amerykanie przechodzą do ofensywyEdytuj

Podczas potyczek 141 z generałem Shepherdem, w Stanach Zjednoczonych nadal trwają zacięte walki. Najważniejsza bitwa rozgrywa się w Nowym Jorku. Broniący miasta żołnierze są odcięci od informacji, Rosjanie używają nadajnika do zakłócania łączności radiowej. Dowództwo kontaktuje się z oddziałem Delta Force Team Metal. Komandosi: Sandman, Frost, Truck i Grinch docierają w okolice Wall Street. Ich konwój zostaje jednak zniszczony. Delta na piechotę przemieszcza się w stronę Giełdy Papierów Wartościowych. Tam na dachu Frost wysadza nadajnik, dzięki czemu możliwa stała się komunikacja przez radio. Amerykanie przejmują inicjatywę w mieście. Delta łączy się z Navy SEALs. Ich zadaniem jest przejąć rosyjską łódź podwodną Oskar 2 i odpalić rakiety w stronę nieprzyjacielskiej floty. Sandman i Frost włamują się na mostek i odpalają pociski. Dzięki temu siły Amerykanów ostatecznie wygrywają w starciu o Nowy Jork. Wkrótce większość sił rosyjskich na wschodnim wybrzeżu wycofuje się do Europy.

Atak terrorystyczny na samolot prezydenta Rosji WorszewskiegoEdytuj

Ultranacjonaliści atakują samolot prezydenta Rosji, podczas gdy on wraz ze swoimi doradcami odbywa debatę, na temat tego, by zawrzeć pokój z USA dla dobra ich dzieci. Niestety, Makarow uprowadza prezydenta wraz z jego córką, Aleną Worszewską. Najprawdopodobniej Alena była gwałcona przez ultranacjonalistów i grożono Worszewskiemu, że jeśli nie będzie im posłuszny, zabiją ją.


Atak Rosji na "zachodnią" EuropęEdytuj

​Rosjanie atakują różne kraje zachodniej Europy. Siły NATO najprawdopodobniej nie zdążyły z pomocą naszemu kraju. Na przerywniku filmowym pokazana jest informacje o atakach na stolice wszystkich krajów w Europie.

Obrona państw EuropejskichEdytuj

Wojska niemieckie bronią niemieckich miast, czeskie czeskich, brytyjskie brytyjskich, a francuskie francuskich. Oczywiście w ramach paktu północno-atlantyckiego wspomagają ich Amerykanie.

Wojna w AfryceEdytuj

"Przestępczy" Task Force 141 walczy w Afryce, a dokładnie Somalii z skorumpowanymi przez ultranacjonalistów murzynami. Wkrótce zabijają głównego generała tamtych wojsk i dowiaduje się, że działają dla niejakiego Volka z Paryża.

VolkEdytuj

Sandman i reszta (grupa z Nowego Yorku) jadą do Paryża po Volka. Znajdują go i wymuszają od niego informacje. Dowiadują się, że Makarow kryje się w pewnej kopalni na Syberii oraz, że Alena Worszewska ukrywa się w hotelu w Berlinie, więc jadą tam.

Próba odbicia AlenyEdytuj

​Prawie odbijają Alenę z rąk ultranacjonalistów w Berlinie, lecz w ostatnim momencie Rosjanie wylatują helikopterem.

Odbicie Aleny i prezydenta WorszewskiegoEdytuj

W kopalni na Syberii przetrzymywany jest Worszewski z córką. Grupa Sandmana i Task Force złożone z "przestępców" po długich walkach z Rosjanami odbijają Worszewskiego i Alenę.

Zawieszenie broniEdytuj

Prezydenci NATO i prezydent Rosji spotkali się na szczycie w Hamburgu i omówili zakończenie wojny. Nie wiadomo, czy wojna się skończyła, czy też nie, jednakże zawieszono broń.​